پرسشی که تقریباً هر مراجع دقیقی میپرسد: «این روش واقعاً جواب میدهد، یا فقط قشنگ حرف میزنید؟» برای رواندرمانی پویشی کوتاهمدت شدید، یعنی ISTDP & D-ISTDP، یکی از معتبرترین پاسخها در مقالهای آمده که آلن عباس، جوئل تاون و الن دریسن در سال ۲۰۱۲ در Harvard Review of Psychiatry منتشر کردند: مرور نظاممند و فراتحلیل پژوهشهای پیامد. این نوشته شرح و خوانش آن مقاله است، نه ترجمهاش.

چه چیزی بررسی شد؟
نویسندگان ۲۱ پژوهش دربارهی این روش را پیدا کردند: ۶ کارآزمایی تصادفیشده، ۴ پژوهش کنترلدار غیرتصادفی و ۱۱ پژوهش بدون گروه کنترل. بیماران افسردگی، اضطراب، اختلال شخصیت و علائم بدنی داشتند. میانگین درمان حدود ۱۸ جلسه بود. از میان این پژوهشها، ۱۳ مطالعه برای فراتحلیل آماری مناسب بودند.
نتیجهها به زبان ساده
- بهبود از پیش تا پس از درمان: اندازهی اثر (d کوهن) از ۰٫۸۴ برای مشکلات بینفردی تا ۱٫۵۱ برای افسردگی بود. مقدار بالای ۰٫۸ در این حوزه «بزرگ» به حساب میآید.
- پایداری: بهبودها در پیگیری هم حفظ شده بودند.
- مقایسه با گروه کنترل: در شاخصهای کلی آسیبشناسی روانی، درمان از گروههای کنترل برتر بود (d = ۱٫۱۸).
- هزینه: چند پژوهش نشان دادند درمان مقرونبهصرفه است. نویسندگان خودشان میگویند گزارش هزینهها کامل نبود و این بخش را باید با احتیاط خواند.
قویترین شواهد، به گفتهی خود مقاله، برای اختلالهای شخصیت است؛ سه کارآزمایی تصادفیشدهی مستقل بهبود معنادار نشان دادند. نتیجهی بیماران دارای علائم بدنی هم، مثل مشکلات عصبی، ایمنی و ماهیچهای-اسکلتی، دلگرمکننده توصیف شده است.
اگر میخواهید بدانید این رویکرد برای مشکل شما مناسب است یا نه، در یک جلسهی آشنایی رایگان ۱۵ دقیقهای با هم حرف میزنیم. جلسهها آنلاین و ۶۰ دقیقهای هستند.
محدودیتها: چرا این «دلیل قطعی» نیست
این مقاله خودش صادقانه فهرست ضعفها را میآورد، و من هم باید همینطور بنویسم:
- کیفیت پژوهشها خیلی متفاوت بود. فقط اقلیتی کارآزمایی تصادفیشده بودند و بسیاری تحلیل «قصد درمان»، سنجش پایبندی به روش یا ارزیابی مستقل نداشتند.
- برخی پژوهشها را درمانگرانی انجام دادند که هنوز در حال یادگیری روش بودند؛ بسیاری دیگر را درمانگران باتجربه، که لزوماً نشان نمیدهد درمانگر متوسط هم همین نتیجه را میگیرد.
- در بیشتر پژوهشها معلوم نبود بیماران در فاصلهی پیگیری چه درمانهای دیگری گرفتند.
- نتایج ناهمگن بودند و تعداد پژوهشها در هر گروه کم. نویسندگان نتایج را «اولیه» مینامند و برای پاسخ دقیقتر خواستار مقایسهی مستقیم با درمان شناختی-رفتاری و با دیگر درمانهای پویشی هستند.
- گروه بیماران دارای اختلالهای گسستگی کمتر از دیگران سود بردند: حدود نیمی تا دو سوم پاسخ دادند، و مقاله پیشنهاد میکند برای آنها شاید درمان طولانیتر لازم باشد.
این یعنی مقاله «ثابت نمیکند» که این روش بهتر از همه است. آنچه نشان میدهد این است که شواهد موجود با اثربخشی روش در طیف گستردهای از مشکلات همخوان هستند، و ادامهی پژوهش دقیقتر ضروری است.
برای شما چه معنایی دارد؟
- اگر به دنبال روش تجربیپذیر هستید، این مقاله یک شاهد جدی است، اما نه حرف آخر.
- اگر مشکل شما اضطراب، افسردگی یا الگوهای تکرارشونده در رابطههاست، مقاله میگوید این گروهها بخشی از پژوهشها را تشکیل میدادند.
- اگر تجربهی گسستگی دارید، همین مقاله پیشنهاد میکند ممکن است درمان به زمان بیشتری نیاز داشته باشد. در جلسهی ارزیابی دربارهی آن صریح حرف میزنیم.
برای تصویر بزرگتر، آیا رواندرمانی پویشی علمی است؟ را بخوانید. اگر دوست دارید ببینید در یک جلسه چه میگذرد، خوانش آگورافوبیا و غش (۳) نمونهای از کار بالینی است. اگر نگران ایمنی خودتان هستید، همین حالا با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ یا اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید.
این نوشته ادامهی مجموعهی کتابخانهی دوانلو است.
خوانش بعدی: درمان اختلالهای شخصیت در یک کارآزمایی تصادفی (عباس و همکاران، ۲۰۰۸)؛ خوانش یک کارآزمایی تصادفی دربارهی همین روش در اختلالهای شخصیت.
منبع
Abbass, A., Town, J., & Driessen, E. (2012). Intensive short-term dynamic psychotherapy: A systematic review and meta-analysis of outcome research. Harvard Review of Psychiatry, 20(2), 97–108. https://doi.org/10.3109/10673229.2012.677347
این نوشته شرح و خوانش مقاله است، نه ترجمهی آن. حق نشر متن اصلی متعلق به ناشر است. محتوای این صفحه جایگزین مشاورهی تخصصی نیست.